Νέο post με ολίγη από νεύρα και reviews από συναυλίες

Θα αρχίσω από τα live πρώτα μπας και μου περάσουν τα νεύρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω δυστηχώς αλλά νομίζω πως δεν έχω και κάτι το συγκλονιστικό για να γράψω. Εκτός ίσως από μια αποτυχημένη απόπειρα για δουλειά. Μεγάλη και πονεμένη ιστορία κι αυτό. Μα είναι δυνατόν να κοροιδεύουν έτσι? Με λίγα λόγια υποτίθεται θα ξεκινούσαμε εκπαίδευση για λογαριασμό μιας τράπεζας του εξωτερικού (που ανάθεμα κι αν υπάρχει τελικά αυτή η τράπεζα) και τελικά μας προόριζαν εμέσως πλην σαφώς και με μια ωραία δακρύβρεχτη ιστορία (ούτε η Οδύσσεια της περιφρονεμένης τέτοιο πόνο) για γνωστή ασφαλιστική εταιρεία. Αλλά ας μην πω άλλα για αυτήν την ιστορία γιατί ειλικρινά με έκανε να αισθάνομαι πολλά κιλά μαλ....
Προς το παρόν υπάρχει κάτι στον ορίζοντα που όσο περνάν οι μέρες πιστεύω όλο και πιο πολύ πως ίσως να είναι το ιδανικό σενάριο για μένα αυτή την περίοδο. Έχω και μια διαολεμένη σιγουριά οτι εκεί θα τα καταφέρω. Ας μην το γρουσουζευω άλλο όμως.

Στα μουσικά τώρα. Επιτέλους έκανε συναυλίες η αγαπημένη Μόνικα. Μα πόσο ωραίες μελωδίες και τι ωραία απλά λογάκια. Νομίζω πως είναι πια από τισ συναυλίες που ξέρεις τι θα ακούσεις και το χαίρεσαι τόσο πολύ γιατί κυρίως βλέπεις ένα καλοστημένο live, με εξαιρετικούς μουσικούς, τα τραγούδια δουλεμένα πολύ καλά (σ'αυτό νομίζω έχει να κάνει η Μόνικα, πρέπει να είναι πολύ της λεπτομέρειας), αλλά και μια κοπελίτσα που κάνει αυτό που πραγματικά γουστάρει. Αυτό φτάνει νομίζω. Στα πολλά συν του live είναι και το 'είδος' του κόσμου που υπάρχει κάτω. Κακά τα ψέμματα και δεν ξέρω αν είναι τησ ηλικίας μου αυτό (που δεν είναι καθόλου μεγάλη αλλά ούτε και μικρή πια) ή απλώς τα νεύρα και κάτι ψιλά αγοραφοβικά κατάλειπα που ίσως να έχω, αλλά σε τέτοιου είδους live θέλω να έχει και καλό κόσμο. Και ευτηχώς το Μονικούδι μαζεύει μια χαρά κόσμο.

Η χρονιά του λαγού του κινέζου

Η χρονιά του λαγού του κινέζου λοιπόν. Όχι του κινέζικου λαγού. Του λαγού γενικά. Αλλά για τους κινέζους. Για εμάς τους υπόλοιπους δεν ξέρω ποια χρονιά είναι. Αλλά σα να έχω αρχίσει να βρίσκω πάλι τον εαυτό μου. Να έρχομαι στα κανονικά μου βρε παιδί μου. Και κάτι έχει αρχίσει να σαλεύει εκεί στο βάθος αλλά ας μην το γρουσουζέψω ακόμα. Αν και είναι στο χέρι μου να πάει καλά και θα πάει. Με την Holga μου ακόμα δεν βγήκα βόλτα. Νομίζω αύριο είναι μια ωραία ευκαιρία. Αν και θέλω να βγω ένα πρωινό και να περπατήσω και να βγάλω ότι βρω μπροστά μου. Και τι καλά να βρω κι έναν φίλο μετά να με περιμένει για καφεδάκι! Θα γίνει κι αυτό όμως γιατί είπαμε όσο περνάει ο καιρός i'm turning back to myself again.

Βρες μπας και φταίει ο λαγός τελικά?