Άτιτλο...

Είχα ετοιμάσει άλλο post για αυτές τις μέρες, ουσιαστικά σκεφτόμουν άλλα πράγματα, αλλά φαίνεται πως το 2010 θέλει να με παιδεύει μέχρι το τέλος του. Εκεί λοιπόν που πέρασα μια χρονιά γεμάτη άγχος και αγωνία σχετικά με το τι κάνω στη ζωή μου. Χωρίς να έχω δουλειά, χωρίς να βλέπω καμιά ουσιαστική προοπτική για δουλειά, να χάνω την όρεξή μου για πράγματα που αγαπώ και μου αρέσουν, να βλέπω τους γονείς μου να περνάνε την ίδια αγωνία για μένα (κι αυτό ίσως να είναι και το χειρότερο από όλα).
Εκεί λοιπόν που δεν έβλεπα τίποτα καλό και είχα αποφασίσει πια να περιμένω να 'φύγει πια αυτός ο Δίας πάνω από τους Ιχθύες' γιατί από ότι φαινόταν δεν κάθισε και πολύ ήσυχος (νομίζω το έπιασες το υπονοούμενο) κάτι έγινε και αναθάρρησα λίγο. Βρήκα τελικά μια δουλειά, που εντάξει τώρα θα παραδεχτώ πως δεν ήταν και ότι καλύτερο είχα φανταστεί ή ήθελα να κάνω όταν έτρωγα τα ματάκια μου πάνω από τα βιβλία. Αλλά δεν με πείραζε. Αλήθεια. Είχα καιρό να δουλέψω, είχα όρεξη για δουλειά, χρειαζόμουν μια δουλειά.
Και φυσικά, λίγο πριν βγει ο χρόνος...γύρισα ξανά στα ίδια. Χωρίς δουλειά. Δεν θέλω να αναλύσω το τι σημαίνει για έναν νέο άνθρωπο να είναι υποτίθεται στην καλύτερη περίοδο της ζωής του και να μην μπορεί να χαρεί αυτά τα χρόνια επειδή δεν έχει μια δουλειά.
Δεν ξέρω τι να ευχηθώ για τη νέα χρονιά γιατί πολύ απλά νιώθω πώς δεν έχει αλλάξει τίποτα από πέρσι. Και οι ευχές που έχω να κάνω είναι οι ίδιες με πέρσι αλλά δυστυχώς δεν έπιασαν τη χρονιά που πέρασε...

27 of December has arrived....

Λίγες μερές λοιπόν πριν αλλάξει ο χρόνος. Και μήπως πρέπει να αλλάξω και μυαλά τελικά? Σκεφτόμουν πως το 2011 δεν πρέπει να το αφήσω να περάσει σαν το 2010. Εντάξει σίγουρα για κάποια πράγματα δεν έφταιξα εγώ. Ή μήπως έφταιξα? Κατά πόσο τελικά ορίζουμε τη μοίρα μας και φτιάχνουμε το μέλλον μας? Μήπως τελικά η φράση 'αφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα/θα κάνω ότι μου 'ρθει μέσα στο κεφάλι' ισχύει? Κι αν ναι πόσο? Υπάρχει ας πούμε κάποιο ποσοστό που έχει καθορίσει κάποιος? Ας πούμε ότι ο Τάδε μέσα στον επόμενο χρόνο θα χάσει τη δουλειά του όσο κι αν προσπαθήσει να είναι καλός και δουλευταράς και όλα τα -αράς? Ή ο Δήνα τον επόμενο μήνα θα κερδίσει το λαχείο ακόμα κι αν ο ίδιος ο Δήνα αποφασίσει να μην αγοράσει ποτέ ξανά λαχείο?

Κάθε χρόνο σχεδόν οι περισσότεροι κάνουμε σχέδια και όνειρα για την νέα χρονιά που έρχεται σε λίγο. Μέχρι που όμως φτάνουν τα όνειρά μας? Μέχρι που τα αφήνουμε κι εμείς να φτάσουν? Και άντε πες τα όνειρα είναι όνειρα και κανείς δεν πρέπει να βάζει ή να μας βάζει όρια και φραγμούς. Αλλά με τα σχέδια ? Που εξ' ορισμού νομίζω είναι σε μεγαλύτερο βαθμό πραγματοποιήσιμα από τα όνειρα. Πόσα και πόσα σχέδια δεν έχω κάνει κάτι τέτοιες μέρες αλλά τελκά μένοθν όλα στο μυαλό μου. Είπαμε όμως...το 2011 δεν θα το αφήσω εγώ να γίνει σαν το 2010.

Πατάτες με αυγά!!

Από τα ταξίδια ξεκίνησα στις πατάτες με τα αυγά κατέληξα. Αλλά νομίζω έτσι είναι με τις λέξεις και τις σκέψεις. Από αλλού ξεκινάνε κι αλλού καταλήγουν. Και με τις σχέσεις δεν ισχύει αυτό? Ιδίως τις ερωτικές. Συνήθως ξεκινάνε με τις καλύτερες των διαθέσεων αλλά μετά κάτι κάπου γίνεται και καταλήγει αλλού το εργάκι.
Αλλά ας ξαναγυρίσω στο αγαπημένο φαγητό. Πατάτες με αυγά. Όλα μαζί στο τηγάνι και με μπόλικη φετούλα δίπλα. Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσε το 'πιάτο' αυτό, για να μιλήσω και στη μαγειρική διάλεκτο των ημερών, να είναι ένας ωραίος αντικατοπτρισμός μιας σχέσης. Εντάξει μπορεί να μην ακούγεται τόσο ρομαντικό όσο ίσως θα έπρεπε ή θα του ταίριαζε. Όμως αν το καλοσκεφτείς...
Καταρχήν είναι ένα φαγητό που υπάρχει από πάντα και είναι τόσο απλό. Παίρνεις τα αυγουλάκια τα χτυπάς και τα ρίχνεις εκεί που ψήνονται οι πατάτες. Το αποτέλεσμα πιστεύω είναι σίγουρη επιτυχία. Αλλά υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν το αυγό. Τρώνε μόνο τις πατάτες. Δεν τα θέλουν μαζί και τα δυο, ανακατεμένα.
Εγώ τα θέλω και τα δυο μαζί. Και με μπόλικη φέτα.

Απόπειρα δεύτερη

Δεύτερη λοιπόν απόπειρα να διατηρήσω κι εγώ το δικό μου blog. Τελικά μ' αρέσουν και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι "Τι να έγινε ο τάδε?" που γράφει στο δείνα blog?
Ας αρχίσω λοιπόν Χριστουγεννιάτικα να μαζεύω τις σκέψεις μου εδώ. Χριστούγεννα κι όπως λέει κι ένα τραγούδι '...δεν περιμένω τίποτα πια'. Νομίζω πως από χθες και επίσημα πια απεχθάνομαι τα Χριστούγεννα Γιατί με κάνουν πιο ευαίσθητη και ευσυγκίνητη από όσο θα ήθελα να είμαι. Γιατί κατά βάθος τα πιστεύω όλα αυτά τα γλυκανάλατα στην ΤουΒου. Και γιατί θα ήθελα να γυρίσει "Αυτός" με μια αγκαλιά λουλούδια και να μου πει συγγνώμη. Ναι νομίζω όλοι κάναμε τον συνειρμό γνωστού προϊόντος γαλακτοβιομηχανίας σε κόκκινη συσκευασία. Δυστυχώς δεν πιάνουν αυτά στην αληθινή ζωή. Τουλάχιστον εγώ δεν τα έχω δει ποτέ μου να συμβαίνουν. Και μετά σου λέει 'βγαλμένα από τη ζωή είναι όλα' και συνεχίζει 'άλλη μια φορά που η ζωή έδωσε το σενάριο στο σινεμά' ή κάπως έτσι. Μα σε ποια ζωή γίνονται αυτά? Μήπως σε άλλο πλανήτη? Μάλλον ναι...
Και επειδή στην Ελλάδα αυτή την ώρα αρχίζουν τα τραπεζώματα, θα κλείσω προς το παρόν με ένα τραγουδάκι των ημερών.