Άτιτλο...

Είχα ετοιμάσει άλλο post για αυτές τις μέρες, ουσιαστικά σκεφτόμουν άλλα πράγματα, αλλά φαίνεται πως το 2010 θέλει να με παιδεύει μέχρι το τέλος του. Εκεί λοιπόν που πέρασα μια χρονιά γεμάτη άγχος και αγωνία σχετικά με το τι κάνω στη ζωή μου. Χωρίς να έχω δουλειά, χωρίς να βλέπω καμιά ουσιαστική προοπτική για δουλειά, να χάνω την όρεξή μου για πράγματα που αγαπώ και μου αρέσουν, να βλέπω τους γονείς μου να περνάνε την ίδια αγωνία για μένα (κι αυτό ίσως να είναι και το χειρότερο από όλα).
Εκεί λοιπόν που δεν έβλεπα τίποτα καλό και είχα αποφασίσει πια να περιμένω να 'φύγει πια αυτός ο Δίας πάνω από τους Ιχθύες' γιατί από ότι φαινόταν δεν κάθισε και πολύ ήσυχος (νομίζω το έπιασες το υπονοούμενο) κάτι έγινε και αναθάρρησα λίγο. Βρήκα τελικά μια δουλειά, που εντάξει τώρα θα παραδεχτώ πως δεν ήταν και ότι καλύτερο είχα φανταστεί ή ήθελα να κάνω όταν έτρωγα τα ματάκια μου πάνω από τα βιβλία. Αλλά δεν με πείραζε. Αλήθεια. Είχα καιρό να δουλέψω, είχα όρεξη για δουλειά, χρειαζόμουν μια δουλειά.
Και φυσικά, λίγο πριν βγει ο χρόνος...γύρισα ξανά στα ίδια. Χωρίς δουλειά. Δεν θέλω να αναλύσω το τι σημαίνει για έναν νέο άνθρωπο να είναι υποτίθεται στην καλύτερη περίοδο της ζωής του και να μην μπορεί να χαρεί αυτά τα χρόνια επειδή δεν έχει μια δουλειά.
Δεν ξέρω τι να ευχηθώ για τη νέα χρονιά γιατί πολύ απλά νιώθω πώς δεν έχει αλλάξει τίποτα από πέρσι. Και οι ευχές που έχω να κάνω είναι οι ίδιες με πέρσι αλλά δυστυχώς δεν έπιασαν τη χρονιά που πέρασε...