Νέο post με ολίγη από νεύρα και reviews από συναυλίες

Θα αρχίσω από τα live πρώτα μπας και μου περάσουν τα νεύρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω δυστηχώς αλλά νομίζω πως δεν έχω και κάτι το συγκλονιστικό για να γράψω. Εκτός ίσως από μια αποτυχημένη απόπειρα για δουλειά. Μεγάλη και πονεμένη ιστορία κι αυτό. Μα είναι δυνατόν να κοροιδεύουν έτσι? Με λίγα λόγια υποτίθεται θα ξεκινούσαμε εκπαίδευση για λογαριασμό μιας τράπεζας του εξωτερικού (που ανάθεμα κι αν υπάρχει τελικά αυτή η τράπεζα) και τελικά μας προόριζαν εμέσως πλην σαφώς και με μια ωραία δακρύβρεχτη ιστορία (ούτε η Οδύσσεια της περιφρονεμένης τέτοιο πόνο) για γνωστή ασφαλιστική εταιρεία. Αλλά ας μην πω άλλα για αυτήν την ιστορία γιατί ειλικρινά με έκανε να αισθάνομαι πολλά κιλά μαλ....
Προς το παρόν υπάρχει κάτι στον ορίζοντα που όσο περνάν οι μέρες πιστεύω όλο και πιο πολύ πως ίσως να είναι το ιδανικό σενάριο για μένα αυτή την περίοδο. Έχω και μια διαολεμένη σιγουριά οτι εκεί θα τα καταφέρω. Ας μην το γρουσουζευω άλλο όμως.

Στα μουσικά τώρα. Επιτέλους έκανε συναυλίες η αγαπημένη Μόνικα. Μα πόσο ωραίες μελωδίες και τι ωραία απλά λογάκια. Νομίζω πως είναι πια από τισ συναυλίες που ξέρεις τι θα ακούσεις και το χαίρεσαι τόσο πολύ γιατί κυρίως βλέπεις ένα καλοστημένο live, με εξαιρετικούς μουσικούς, τα τραγούδια δουλεμένα πολύ καλά (σ'αυτό νομίζω έχει να κάνει η Μόνικα, πρέπει να είναι πολύ της λεπτομέρειας), αλλά και μια κοπελίτσα που κάνει αυτό που πραγματικά γουστάρει. Αυτό φτάνει νομίζω. Στα πολλά συν του live είναι και το 'είδος' του κόσμου που υπάρχει κάτω. Κακά τα ψέμματα και δεν ξέρω αν είναι τησ ηλικίας μου αυτό (που δεν είναι καθόλου μεγάλη αλλά ούτε και μικρή πια) ή απλώς τα νεύρα και κάτι ψιλά αγοραφοβικά κατάλειπα που ίσως να έχω, αλλά σε τέτοιου είδους live θέλω να έχει και καλό κόσμο. Και ευτηχώς το Μονικούδι μαζεύει μια χαρά κόσμο.

Η χρονιά του λαγού του κινέζου

Η χρονιά του λαγού του κινέζου λοιπόν. Όχι του κινέζικου λαγού. Του λαγού γενικά. Αλλά για τους κινέζους. Για εμάς τους υπόλοιπους δεν ξέρω ποια χρονιά είναι. Αλλά σα να έχω αρχίσει να βρίσκω πάλι τον εαυτό μου. Να έρχομαι στα κανονικά μου βρε παιδί μου. Και κάτι έχει αρχίσει να σαλεύει εκεί στο βάθος αλλά ας μην το γρουσουζέψω ακόμα. Αν και είναι στο χέρι μου να πάει καλά και θα πάει. Με την Holga μου ακόμα δεν βγήκα βόλτα. Νομίζω αύριο είναι μια ωραία ευκαιρία. Αν και θέλω να βγω ένα πρωινό και να περπατήσω και να βγάλω ότι βρω μπροστά μου. Και τι καλά να βρω κι έναν φίλο μετά να με περιμένει για καφεδάκι! Θα γίνει κι αυτό όμως γιατί είπαμε όσο περνάει ο καιρός i'm turning back to myself again.

Βρες μπας και φταίει ο λαγός τελικά?

Δεν είμαστε καλά...δεν είμαστε καθόλου καλά!!

Καταρχήν μην περιμένεις να δεις φωτογραφίες. Δεν έχω βγάλει ακόμα και δεν ξέρω πότε θα την κάνω αυτή τη βόλτα που εχω στο μυαλό μου εδώ και καιρό.

Το επόμενο και φυσικότατο στάδιο μετά από όλα που έγιναν ειναι τα νεύρα! Και ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι δικαιολογημένα όλα αυτά τα νεύρα ή απλά έχω γίνει τόσο στριφνή και κακιά με τους γύρω μου. Αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ να ακούω χαζομάρες...τώρα θα μου πεις...θα μας πεις εσύ τι είναι χαζομάρα και τι όχι? Και στην τελική τι σε πειράζει εσένα? Έλα μου ντε...τι με νοιάζει εμένα?

Εντάξει δε με νοιάζει αλλά είναι κάποια πράγματα που φαίνονται χαζά, ανούσια έως και γελοία. Και δεν είναι ότι μου χαλάνε την αισθητική αλλά να..δεν ξέρω...είναι κάπως ρε παιδί μου.

Θέλω να πιστεύω πως όλα αυτά οφείλονται στα νεύρα που έχω αυτόν τον καιρό με τους πάντες και τα πάντα χωρίς φυσικά να υπάρχει λόγος.

Και βρέχει...

Και βρέχει..βρέχει..βρέχει...από χθες το βράδυ. Νομίζω σταμάτησε όσο ήταν μέρα και άρχισε ξανά το βραδάκι. Κι έχω μια περίεργη διάθεση. Δεν έχω όρεξη για πολλές κουβέντες, για πολύ κόσμο. Κρύβομαι πίσω από μια οθόνη και περιμένω. Τι περιμένω? Έχει κάμποσες μερούλες που ήρθε και η κάμερα και ούτε έχω ασχοληθεί καθόλου. Θέλω να πάω μια ωραία βόλτα και να φωτογραφίσω ότι μου κατέβει στο κεφάλι. Μέσα στη βδομάδα θα το κάνω. Αν δεν το κάνω θα μου βάλεις τις φωνές?

Η αλήθεια είναι πως με έχει πάρει πολύ από κάτω. Και η απραξία με το θέμα της δουλειάς αλλά και το θέμα το άλλο που με 'καίει και με κόφτει' τόσο καιρό. Και από ότι φαίνεται και τα δυο θεματάκια δεν δείχνουν σημάδια βελτίωσης. Το αντίθετο ίσως...

Και συνεχίζει να βρέχει...

Μια καλή ταινία μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πολύ καλύτερα

Να χρησιμοποιήσω και την ίσως κλισέ αλλά πέρα για πέρα αληθινή έκφραση πως μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο? Είναι μαγικό αυτή η αίσθηση του να χωθείς σε μια σκοτεινή αίθουσα και να απολαύσεις μια πάρα πολύ ωραία ταινία.
The Illusionist λοιπόν, από τους δημιουργούς του 'Τρίου της Bellevill'. Η ιστορία ενός μάγου που φτάνει μέχρι την Σκωτία για να παρουσιάσει τα μαγικά του. Σε ένα μικρό χωριό συναντά μια μικρή κοπελίτσα όπου της κάνει δώρο ένα ζευγάρι παπούτσια και τελικά η μικρή τον ακολουθεί στο Εδιμβούργο. Δυστυχώς όμως στο τέλος ο φίλος μου ο μάγος μένει στεναχωρημένος..
Παρ'όλα αυτά το ταινιάκι αυτό μου έφτιαξε τη διάθεση αρκετά. Πολύ τρυφερό, πολύ όμορφο και ρομαντικό, με σχέδια που σου φέρνουν γέλιο αλλά και μια γεύση μελαγχολίας, και με μια μεταφορά της πόλης του Εδιμβούργου πέρα για πέρα αληθινή και με όλη αυτή την αίσθηση που σου βγάζει αυτή η πόλη.
Μπορεί να έφυγα από την αίθουσα με δάκρυα στα μάτια αλλά ήταν ωραία δάκρυα αυτά. Μετά χαμογελούσα...




Υ.Γ. Ένα ευχάριστο των ημερών ήταν και η άφιξη της πρώτης μου lomo camera. Ακόμα δεν έχω ασχοληθεί αρκετά, θα επανέλθω όμως σε αυτό ελπίζω πολύ σύντομα.

Χρόνια σου πολλά και καλά...

Την πόλη μου την αγαπώ...

Και ξαφνικά μας πιάνει ένας ομαδικώς παροξυσμός και ο καθένας φτιάχνει την δική του πόλη! Όπως θα θέλαμε να είναι, όπως την φανταζόμαστε Με γείτονες τους φίλους μας, με σπιτάκια μικρά με κήπους, με αυλές, με δέντρα γύρω γύρω. Οφείλω να ομολογήσω πως το έχω σε κακό να κόψω δέντρο. Λες και θα βγει κάποιος από τους κατοίκους μου και να με φωνάξει 'Ομέρ Πριόνι' !!! Δεν θα το αντέξω αυτό! Αλλά τι μας έπιασε ξαφνικά και ασχολιόμαστε με αυτό το συγκεκριμένο παιχνίδι? Δεν μας αρέσει η πόλη όπου ζούμε στ'αλήθεια και κρυβόμαστε στις γειτονιές της δικιάς μας φανταστικής αλλά πολύ χρωματιστής πόλης? Γιατί όλα κι όλα, στο συγκεκριμένο παιχνιδάκι τα πάντα είναι τόσο χρωματιστά! Και δώσ'του να φυτεύουμε corn και carrots για να μαζέψουμε αγαθά να προμηθεύσουμε τα μαγαζάκια μας, και άιντε να πάμε βόλτα στον γείτονα, και να χτίσουμε καμιά δημόσια υπηρεσία (εγώ το δηλώνω: αστυνομία δεν βάζω!). Μήπως να μαζέψουμε τα ωραία μας τα σχεδιάκια και να τα πάμε μια βόλτα στα κατά τόπους δημαρχεία μας για να πάρουν κι εκεί μια μικρή γεύση για το πως θα θέλαμε να είναι η γειτονιά μας?