Να χρησιμοποιήσω και την ίσως κλισέ αλλά πέρα για πέρα αληθινή έκφραση πως μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο? Είναι μαγικό αυτή η αίσθηση του να χωθείς σε μια σκοτεινή αίθουσα και να απολαύσεις μια πάρα πολύ ωραία ταινία.
The Illusionist λοιπόν, από τους δημιουργούς του 'Τρίου της Bellevill'. Η ιστορία ενός μάγου που φτάνει μέχρι την Σκωτία για να παρουσιάσει τα μαγικά του. Σε ένα μικρό χωριό συναντά μια μικρή κοπελίτσα όπου της κάνει δώρο ένα ζευγάρι παπούτσια και τελικά η μικρή τον ακολουθεί στο Εδιμβούργο. Δυστυχώς όμως στο τέλος ο φίλος μου ο μάγος μένει στεναχωρημένος..
Παρ'όλα αυτά το ταινιάκι αυτό μου έφτιαξε τη διάθεση αρκετά. Πολύ τρυφερό, πολύ όμορφο και ρομαντικό, με σχέδια που σου φέρνουν γέλιο αλλά και μια γεύση μελαγχολίας, και με μια μεταφορά της πόλης του Εδιμβούργου πέρα για πέρα αληθινή και με όλη αυτή την αίσθηση που σου βγάζει αυτή η πόλη.
Μπορεί να έφυγα από την αίθουσα με δάκρυα στα μάτια αλλά ήταν ωραία δάκρυα αυτά. Μετά χαμογελούσα...
Υ.Γ. Ένα ευχάριστο των ημερών ήταν και η άφιξη της πρώτης μου lomo camera. Ακόμα δεν έχω ασχοληθεί αρκετά, θα επανέλθω όμως σε αυτό ελπίζω πολύ σύντομα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου